2026 ജൂലൈ 29, ബുധനാഴ്‌ച

ഇവിടവും നമ്മൾ കടന്നു പോകും

കരയരുത് പ്രീയസഖി എഴുന്നേറ്റിരിക്കുക ഇവിടവും നമ്മൾ കടന്നു പോകും          നിന്നിൽ പടർന്നൊരാ വിഷരേണുവൊക്കെവേ ഒടുവിൽ പിണങ്ങി പിരിഞ്ഞു പോകും  പൂക്കൾ ചിരിക്കും സുഗന്ധം പരത്തും മന്ദാനിലൻ മന്ദമൊഴുകിയെത്തും ഓണവസന്തങ്ങൾ വീണ്ടുമെത്തും ഒരുമിച്ചിരുന്നു നാമോണമുണ്ണും              ആനന്ദ രാവുകൾ പുല്കി നില്ക്കും    ആകാശ താരകൾ നോക്കി നിൽക്കും തളരരുത് പ്രീയസഖി കരയാതിരിക്കുക ഇവിടവും നമ്മൾ കടന്നു പോകും..

ഓർക്കുന്നു ഞാൻ സഖി നീ തിന്ന നോവുകൾ കണ്ണീർക്കയത്തിൽ നീ മുങ്ങിയ നാളുകൾ നീയുറങ്ങുമ്പോഴുണർന്നിരിക്കാം          നിന്റെയീ നോവുകൾ ഞാനെടുക്കാം.. സങ്കടക്കടലാഴസീമയിൽ നിന്നു ഞാൻ മിഴിനീര് കൊണ്ടൊരു  കവിത തീർക്കാം  അതു കേട്ടുറങ്ങുകെന്നോമനേ  ശാന്തമായ് എൻമടിത്തട്ടിൽ ഇനി നീ മയങ്ങുക..

പോകുവാനിനിയുമുണ്ടേറെ ദൂരം സഖി കഠിനമീ ജീവിതപ്പാത താണ്ടാൻ കയ്പ്പുനീരെത്ര കുടിച്ചു ചിരിച്ചു നാം ഇത്തിരി ശാന്തി തൻ മധുരം നുകരുവാൻ              ശാന്തി തൻ തീരമണയുന്ന നാൾ വരെ ഒരുമിച്ചു കൈ കോർത്തു പോകാംനമുക്കിനി  എഴുന്നേൽക്കു പ്രീയ സഖി കൂടെയുണ്ടാകണം ഒടുവിലെൻ പ്രാണൻ പിരിഞ്ഞു പോകുംവരെ അതുവരെ നിന്നിൽ ഞാൻതണലായിനിന്നിടും ശേഷമെന്നോർമ്മകൾ കുളിരായ് ത്തഴുകിടും 

എഴുന്നേൽക്കു പ്രീയ സഖി കരയാതിരിക്കുക ഇവിടവും നമ്മൾ കടന്നു പോകും        ഇവിടവും നമ്മൾ കടന്നു പോകും...

പ്രദീപൻ തൂലിക                                    22.07.2026

2016 ജനുവരി 19, ചൊവ്വാഴ്ച

നഷ്ടം

സുഹൃത്തേ ക്ഷമിയ്‌ക്കൂ മനപ്പൂര്‍വ്വമല്ല
കണ്ടിട്ടും കാണാതെ പോയതല്ല
മന്ദഹസിയ്‌ക്കാന്‍ മറന്നതല്ല
പരിഹാസഭാവം നടിച്ചതല്ല
കെട്ടകാലത്തിങ്കല്‍ നഷ്‌ടമായ്‌ സ്‌നേഹിതാ
ഇഷ്‌ടങ്ങളൊക്കെയും കെട്ടു പോയി
ആര്‍ത്തി മൂത്തമ്മതന്‍ മാറു വിറ്റു
നീരുറവ വിങ്ങും മല തുരന്നു
പുഴനീര്‌ കുപ്പിയിലാക്കി വിറ്റു
നെഞ്ചം തുരന്ന്‌ കുഴിച്ചു മൂടി

കാലിത്തൊഴുത്തില്‍ പിറന്ന ദേവന്‍
നാണിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു മണിമേടയില്‍
സ്വര്‍ണ്ണക്കൊടിമരം രമ്യഹര്‍മ്മ്യം
വയ്യിനി വീണ്ടും കുരിശ്ശിലേറാന്‍
ഒരു ജാതി ഒരു മതം മന്ത്രിച്ച ഗുരുവിനെ
ഒരു ജാതിയാക്കി കുരിശ്ശിലേറ്റി
ഹിന്ദുവും ക്രിസ്‌ത്യനും ഇസ്ലാമുമായി നാം
തമ്മില്‍ പിരിയുമ്പോള്‍ ദൈവം ചിരിയ്‌ക്കുമോ
വെട്ടുവാന്‍ കൊല്ലുവാന്‍ ചോര രുചിയ്‌ക്കുവാന്‍
ദാഹിച്ചു പായുമ്പോള്‍ ദൈവം ചിരിയ്‌ക്കുമോ
സ്വര്‍ണ്ണം പൊതിഞ്ഞ ഗൃഹത്തിനുള്ളില്‍
സ്വസ്ഥനായീശ്വരന്‍ നില്‌ക്കുമെന്നോ
കാണിയ്‌ക്ക വഞ്ചി നിറയുന്ന നേരത്ത്‌
ഈശ്വരന്‍ മന്ദഹസിയ്‌ക്കുമെന്നോ
പാപങ്ങളൊക്കെയും ഏറ്റെടുത്തീശ്വരന്‍
പാപിയായ്‌ മാറി ചിരിയ്‌ക്കുമെന്നോ
ആര്‍ത്തിമൂത്തോടിയ നേരത്തറിഞ്ഞില്ല
പിന്നിലേയ്‌ക്കായിരുന്നിത്രനാളെന്‍ യാത്ര
പേടിയാണെന്‍മകള്‍ക്കെന്നെയും സ്‌നേഹിതാ
തേങ്ങിക്കരയാതിരിയ്‌ക്കുന്നതെങ്ങനെ
കെട്ടകാലത്തിങ്കല്‍ നഷ്‌ടമായ്‌ സ്‌നേഹിതാ
മൂല്യങ്ങളൊക്കെയും കെട്ടു പോയി
നില്‌ക്കു നീ സ്‌നേഹിതാ അല്‌പമിരിയ്‌ക്കുക
അരികത്തു തന്നെ നീ ചേര്‍ന്നിരുന്നീടുക
മന്ദഹസിയ്‌ക്കാന്‍ മറന്നൊരെന്‍ ചുണ്ടിണ
ചെറ്റു വിടരുവാന്‍ കാത്തിരുന്നീടുക
ക്ഷമിയ്‌ക്കൂ സുഹൃത്തേ മനപ്പൂര്‍വ്വമല്ല
മന്ദഹസിയ്‌ക്കാന്‍ മറന്നതല്ല
കെട്ടകാലത്തിങ്കല്‍ നഷ്‌ടമായ്‌ സ്‌നേഹിതാ
ഇഷ്‌ടങ്ങളൊക്കെയും കെട്ടു പോയി.

2013 ജൂലൈ 23, ചൊവ്വാഴ്ച

ഈ പ്രണയ തീരത്ത്‌

കണ്ടു ഞാനിന്നലെ പ്രിയസഖീ നിന്നെയീ 
യൗവനം മങ്ങുന്ന മുഖവുമായ്‌ 
ഏറെ നേരം എന്റെ മിഴികളില്‍ നോക്കി നീ 
മൗനമായ്‌ തേങ്ങി കരഞ്ഞതെന്തേ 
ഒരു പകല്‍കനവു പോല്‍ എങ്ങോ മറഞ്ഞ നിന്‍ 
പ്രണയാംബുജത്തില്‍ മധു നിറഞ്ഞോ 

ജീവിത സായാഹ്ന തീരത്തിരുന്ന്‌ ഞാന്‍ 
വെറുതെ പഠിയ്‌ക്കുന്നു ജീവിതം പിന്നേയും 
 എത്ര പഠിച്ചു ഞാന്‍ എന്നിട്ടുമെന്റെയീ 
ജീവിതം വീണ്ടും സമസ്യയായ്‌ നില്‍ക്കുന്നു. 
മോഹങ്ങളും മോഹഭംഗങ്ങളും ചേര്‍ന്ന്‌ 
അഗ്നിയായ്‌ ശുദ്ധീകരിയ്‌ക്കുന്നു ജീവിതം 

എന്റെയീ കൗമാര സ്വപ്‌ന തീരങ്ങളില്‍ 
പ്രണയ ബീജം വിതച്ചെങ്ങോ മറഞ്ഞവള്‍ 
ആരും തൊടാതെന്റെ ഹൃത്തിന്‍ ചിമിഴിലായ്‌ 
കത്തിച്ചുവച്ചൊരെന്‍ പ്രണയദീപത്തെ നീ 
ഊതിയണച്ചു തിരിച്ചു നടക്കവേ 
ഈ പ്രണയ തീരത്ത്‌ വീണ്ടും ഞാനേകനായ്‌ 

ശബ്‌ദം പിഴച്ചൊരെന്‍ സ്വരരാഗ വീണയില്‍ 
മുറിവേറ്റ വാക്കുകള്‍ കവിതയായ്‌ വിരിയവേ
 ഒരു പകല്‍ക്കനവിന്റെ നഷ്‌ടമായ്‌ നില്‌ക്കവേ 
ഹൃത്തിന്‍ ചിരാതില്‍ കരിന്തിരി കത്തവേ 
മെല്ലെ പറഞ്ഞു നീ കനവാണ്‌ പ്രണയം 
കനവില്‍ പിറന്നൊരു കുമിള മാത്രം 

കണ്ടു ഞാനിന്നലെ പ്രിയസഖീ നിന്നെയീ 
കനവുകള്‍ മറയുന്ന മിഴിയുമായ്‌ 
എന്ത്‌  നിന്‍ ഹൃത്തിലായെന്‍ പ്രണയമിപ്പൊഴും 
പൂജാ മലരായി നില്‌പുവെന്നോ 
എന്ത്‌  നിന്നോര്‍മ്മയില്‍ മലരായി വിടരുവാന്‍ 
എന്നോര്‍മ്മ ഇപ്പൊഴും ബാക്കിയെന്നോ 

പ്രണയം വെറുമൊരു കനവായിരിയ്‌ക്കാം 
കനവില്‍ പിറന്നൊരു കുമിളയാവാം 
ഒരു പകല്‍കനവിന്റെ നഷ്‌ടമാവാം
 വെറുതെ കരയുവാന്‍ വേണ്ടിയാവാം 
എങ്കിലും ഓര്‍ക്കണം പ്രിയസഖീ ഓര്‍ക്കുവാന്‍ 
വേറെന്ത്‌ നമ്മളില്‍ ബാക്കി നില്‌പ്പൂ 

യൗവ്വനം വറ്റുന്ന മിഴികളില്‍ തിമിരമായ്‌ 
കാഴ്‌ചകള്‍ മങ്ങി തുടങ്ങുന്നുവെങ്കിലും 
കാണ്മൂ ഞാനെന്നകക്കാമ്പിലായ്‌ നിന്‍ മുഖം 
 ആരും തൊടാത്തൊരു പൂജാ മലരു പോല്‍.

 സായന്തനത്തില്‍ ഞാനിനിയെന്തു ചൊല്ലണം 
നിറവായി നിറയുമെന്‍ നന്ദി മാത്രം 
എന്നിലൊരു ഭ്രമമായി കനവായി നിന്നൊരീ 
പ്രണയനാളത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മ മാത്രം 
ഓര്‍ക്കുവാനിന്നിനി എന്തു വേണം സഖീ 
നിറവായി നിറയു നിന്നോര്‍മ്മ മാത്രം 
എന്നില്‍............. നിറവായി നിറയു നിന്നോര്‍മ്മ മാത്രം


2012 ജൂലൈ 31, ചൊവ്വാഴ്ച

വരിക നീ വാമനാ

വന്നു ഞാന്‍ വാമനാ വീണ്ടുമെന്‍ മണ്ണിലായ്‌
സങ്കടതീയിലായ്‌ ഉരുകി ഞാന്‍ നില്‌ക്കുന്നു.
ഓണത്തിനെത്താന്‍ വരം തന്നതല്ലയോ
ഓണത്തിനെത്താതിരിയ്‌ക്കുന്നതെങ്ങനെ..
കാണരുതാത്തതാം കാഴ്‌ചകള്‍ കാണുവാന്‍
എന്തിന്‌ നീയിതു തന്നു മഹാപ്രഭോ

രാഷ്‌ട്രീയ കോമര തെയ്യങ്ങളാടുന്നു.
കട്ടുമുടിക്കയാണമ്മയാം നാടിനെ
മണ്ണിനെ പൊന്നാക്കി അന്നം വിളമ്പിയ
മണ്ണിന്റെ മക്കള്‍ തന്‍ ചോരയും വറ്റിയോ
പാടം മരിച്ചെന്റെ പുഴയും മരിച്ചു
കതിരു കൊത്താന്‍ വരും കിളിയും മരിച്ചു.
മുറ്റത്തെ വൈയ്‌ക്കോല്‍ മിനാരം മരിച്ചു
പുള്ളുവന്‍ പാട്ടിന്റെ ഈണം മരിച്ചു.
ഓണത്തിനെത്തും പൂത്തുമ്പി മരിച്ചു
ഓണനിലാവിന്റെ ചന്തം മരിച്ചു
തുമ്പ മരിച്ചു മുക്കുറ്റി മരിച്ചു
തെറ്റിയും കനകാംബരവും മരിച്ചു
നീ തന്ന വരവും തിരിച്ചെടുത്തീടുക
മലയാളമണ്ണുപേക്ഷിച്ചു ഞാന്‍ പോകുന്നു.

പൂക്കളം തീര്‍ക്കുവാന്‍ പൂ തേടി അലയുന്ന
പുഞ്ചിരിപ്പൂവിന്റെ ബാല്യം ഇല്ല
കയ്യാല്‍ മുഖം പൊത്തി നാണിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന
പ്രണയഭാവങ്ങളും ബാക്കിയില്ല
ഊഞ്ഞാലിലാടി ചിരിച്ചു രസിയ്‌ക്കുന്ന
താരുണ്യ ഭാവങ്ങള്‍ മാഞ്ഞു പോയി
വൃദ്ധസദനത്തിന്‍ ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളിലായ്‌
വിങ്ങിപ്പിടയുന്നു അമ്മഹൃദയങ്ങള്‍
നായ്‌ക്കൂട്ടിനുള്ളിലെ ചങ്ങലപ്പൂട്ടിലായ്‌
മറ്റൊരു നായയായച്ഛന്‍ ചിരിയ്‌ക്കുന്നു

ബിവറേജ്‌ ഷോപ്പിന്റെ ക്യൂവിനു മുന്നിലായ്‌
ദാഹിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു പുത്തന്‍ തലമുറ
ഓണം പിറന്നാലും അമ്മ മരിച്ചാലും
ആഘോഷമാണൊരു പെഗ്ഗ്‌ വേണം
ചോരയില്‍ മുങ്ങിപ്പിടയും സുഹൃത്തിന്റെ
ചിത്രം പകര്‍ത്തുന്നു കണ്ടു രസിക്കുവാന്‍
പീഢനം വാണിഭം മാതാവിനെ പോലും
വിറ്റു ചിരിയ്‌ക്കുന്നു പുത്തന്‍ തലമുറ
വെട്ടുവാന്‍ കൊല്ലുവാന്‍ ചോര രുചിയ്‌ക്കുവാന്‍
ഉയരുന്നു കയ്യുകള്‍ ഉഴറുന്നു നാവുകള്‍

ഇനി വയ്യ വാമനാ വയ്‌ക്കെന്‍ ശിരസ്സിലായ്‌
തവ പാദ പങ്കജം അലിയട്ടെ മണ്ണില്‍ ഞാന്‍
നീ തന്ന വരവും തിരിച്ചെടുത്തീടുക
മലയാളമണ്ണുപേക്ഷിച്ചു ഞാന്‍ പോകുന്നു.
കാണരുതാത്തതാം കാഴ്‌ചകള്‍ കാണുവാന്‍
വീണ്ടും വരില്ല ഞാന്‍ മാവേലിയായിനി

2012 ജൂലൈ 27, വെള്ളിയാഴ്‌ച

ശബ്‌ദമില്ലാത്തവന്‍

ഞാന്‍.......................
ശബ്‌ദമില്ലാത്തവന്‍
പിറവിയില്‍തന്നെ ശബ്‌ദസംഗീതം പിഴച്ചവന്‍
കണ്‌ഠത്തില്‍ വാക്ക്‌ കുരുങ്ങിപ്പിടയുവോന്‍
പരിഹാസ ശരമാരിയേറ്റ്‌ കുഴഞ്ഞവന്‍
ഞാന്‍....................... ശബ്‌ദം പിഴച്ചവന്‍

സൃഷ്‌ടി കര്‍മ്മത്തിലീശ്വരന്‍ വിട്ടുപോയ്‌
ശബ്‌ദവീണക്കമ്പി കെട്ടിമുറുക്കുവാന്‍
വേദന.............
വാക്ക്‌ വിങ്ങിതെറിയ്‌ക്കുന്ന വേദന
കരളുരുക്കും കരുത്തിന്റെ വേദന
ശബ്‌ദമില്ലാത്തവന്‍...........................
നോവുമാത്മാവിന്റെ
നേരറിവ്‌ പാടിക്കരയാന്‍ കൊതിച്ചവന്‍
പ്രമഹംസം പരിഹസിച്ചപ്പോഴും
സ്‌നേഹഹാരം വലിച്ചെറിഞ്ഞപ്പോഴും
പൊട്ടിയ തന്ത്രിയില്‍ ശ്രുതി മീട്ടി നിന്നവന്‍
 കണ്ണീരിഌള്ളില്‍ കിനാവ്‌ മോഹിച്ചവന്‍
ശബ്‌ദമില്ലാത്തവന്‍.....................................
നോവുമാത്മാവിന്റെ നേരറിവ്‌ പാടിക്കരയാന്‍ കൊതിച്ചവന്‍

കണ്‌ഠം നിറയുന്ന വാക്ക്‌ ചോദിയ്‌ക്കുന്നു
തൂലികത്തുമ്പിലെ ഭാഷ ചോദിയ്‌ക്കുന്നു
കാവ്യാംഗി കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നു ചോദിയ്‌ക്കുന്നു
മനനം നടത്തുന്ന ചിന്ത ചോദിയ്‌ക്കുന്നു
ശബ്‌ദം മരിച്ചുവോ..........................................
ഈശ്വരന്‍ കെട്ടാന്‍ മറന്നൊരീ തന്ത്രിയില്‍
ശബ്‌ദം മരിച്ചുവോ................................................

കവിത ചൊല്ലാന്‍ ക്ഷണിച്ചോരു സ്‌നേഹിതാ
ശ്രുതി പിഴച്ചതാണെന്റെ കവിതകള്‍
അകമെരിഞ്ഞു ഞാന്‍ പാടുന്ന നേരത്ത്‌
പരിഹസിയ്‌ക്കാതെ കേട്ടിരുന്നീടണം
 ശ്രുതിയറ്റതാണെന്റെ വാക്കുകളെങ്കിലും
നിസ്വ വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ ശബ്‌ദമാണോര്‍ക്കണം
ഞാന്‍....................... ശബ്‌ദമില്ലാത്തവന്‍
പിറവിയില്‍തന്നെ ശബ്‌ദസംഗീതം പിഴച്ചവന്‍
കണ്‌ഠത്തില്‍ വാക്ക്‌ കുരുങ്ങിപ്പിടയുവോന്‍
പരിഹാസ ശരമാരിയേറ്റ്‌ കുഴഞ്ഞവന്‍
ഞാന്‍....................... ശബ്‌ദം പിഴച്ചവന്‍

ആദിച്ചനല്ലൂര്‍
18-10-2011

All rights reserved. © 2008-2010, Silpa Team

വരിക നീ വാമനാ

 മലയാളമണ്ണിലിരുന്നൊരാള്‍ കരയുന്നു
 ഓണത്തിനെത്തും മഹാബലി കേഴുന്നു.
വരിക നീ വാമനാ വീണ്ടും ചവിട്ടുക
പാതാളമണ്ണിലലിയട്ടെ ഞാനിനി
നീ തന്ന വരവും തിരിച്ചെടുത്തീടുക
മലയാളമണ്ണുപേക്ഷിച്ചു ഞാന്‍ പോകുന്നു.
 കാണരുതാത്തതാം കാഴ്‌ചകള്‍ കാണുവാന്‍
എന്തിന്‌ നീയിതു തന്നു മഹാപ്രഭോ

 രാഷ്‌ട്രീയ കോമര തെയ്യങ്ങളാടുന്നു.
കട്ടുമുടിക്കയാണമ്മയാം നാടിനെ
മണ്ണിനെ പൊന്നാക്കി അന്നം വിളമ്പിയ
മണ്ണിന്റെ മക്കള്‍ തന്‍ ചോരയും വറ്റിയോ
 പാടം മരിച്ചെന്റെ പുഴയും മരിച്ചു
കതിരു കൊത്താന്‍ വരും കിളിയും മരിച്ചു
മുറ്റത്തെ വൈയ്‌ക്കോല്‍ മിനാരം മരിച്ചു
പുള്ളുവന്‍ പാട്ടിലെ ഈണം മരിച്ചു.
ഓണത്തിനെത്തും പൂതുമ്പി മരിച്ചു
ഓണനിവാവിന്റെ ചന്തം മരിച്ചു
തുമ്പ മരിച്ചു മുക്കുറ്റി മരിച്ചു
തെറ്റിയും കനകാംബരവും മരിച്ചു
നീ തന്ന വരവും തിരിച്ചെടുത്തീടുക
മലയാളമണ്ണുപേക്ഷിച്ചു ഞാന്‍ പോകുന്നു.

പൂക്കളം തീര്‍ക്കുവാന്‍ പൂ തേടി അലയുന്ന
പുഞ്ചിരിപ്പൂവിന്റെ ബാല്യം ഇല്ല
കയ്യാല്‍ മുഖം പൊത്തി നാണിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന
പ്രണയഭാവങ്ങളും ബാക്കിയില്ല
ഊഞ്ഞാലിലാടി ചിരിച്ചു രസിയ്‌ക്കുന്ന
താരുണ്യ ചിത്രവും ഓര്‍മ്മയായി
വൃദ്ധസദനത്തിന്‍ ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളിലായ്‌
വിങ്ങിപ്പിടയുന്നു അമ്മഹൃദയങ്ങള്‍
നായ്‌ക്കൂട്ടിഌള്ളിലെ ചങ്ങലപ്പൂട്ടിലായ്‌
മറ്റൊരു പട്ടിയായച്ഛന്‍ ചിരിയ്‌ക്കുന്നു

ബിവറേജ്‌ ഷോപ്പിന്റെ ക്യൂവിഌ മുന്നിലായ്‌
ദാഹിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു പുത്തന്‍ തലമുറ
കല്യാണമെന്നാലും അമ്മ മരിച്ചാലും
ആഘോഷമാണൊരു പെഗ്ഗ്‌ വേണം
ചോരയില്‍ മുങ്ങിപ്പിടയും സുഹൃത്തിന്റെ
ചിത്രം പകര്‍ത്തുന്നു കണ്ടു രസിക്കുവാന്‍
പീഢനം വാണിഭം മാതാവിനെ പോലും
വിറ്റു ചിരിയ്‌ക്കുന്നു പുത്തന്‍ തലമുറ
വെട്ടുവാന്‍ കൊല്ലുവാന്‍ ചോര രുചിയ്‌ക്കുവാന്‍
ഉയരുന്നു കയ്യുകള്‍ ഉഴറുന്നു നാവുകള്‍

ഇനി വയ്യ വാമനാ വയ്‌ക്കെന്‍ ശിരസ്സിലായ്‌
തവ പാദ പങ്കജം അലിയട്ടെ മണ്ണില്‍ ഞാന്‍
നീ തന്ന വരവും തിരിച്ചെടുത്തീടുക
വീണ്ടും വരില്ല ഞാന്‍ മാവേലിയായി

ആദിച്ചനല്ലൂര്‍
17-09-2011

All rights reserved. © 2008-2010, Silpa Team

ഇനി എന്റെ നന്ദി

വിട ചൊല്ലിപ്പിരിയുവാന്‍ നേരമായി
മറുവാക്കു ചൊല്ലി കരഞ്ഞിടല്ലേ
പിരിയുമീ നേരത്ത്‌ വാക്കുകള്‍ക്കാകുമോ
നോവും ഹൃദയത്തില്‍ മഞ്ഞു പെയ്യാന്‍
എങ്കിലും കവിതയായ്‌ ഉറ പൊട്ടിയൊഴുകട്ടെ
എന്നാത്മ വേദന എന്‍ ഹൃദയ നൊമ്പരം

ഓര്‍ക്കുന്നുവോ സഖേ അഞ്ചു സംവത്സരം
പോരാടി നമ്മള്‍ കഴിഞ്ഞോരു നാളുകള്‍
നാടാകെ ഓടി നടന്നു നാം ചെയ്‌തോരു
പുണ്യഫലങ്ങളെ കാണുന്നുവോ സഖേ
നഷ്‌ടസ്വപ്‌നങ്ങളില്‍ വ്യര്‍ത്ഥമാം ജീവിതം
തന്ത്രി തകര്‍ന്നൊരു വീണയായ്‌ മാറവേ
ശ്രുതിയറ്റ പാട്ടുമായ്‌ ചിറകറ്റ പക്ഷികള്‍
കണ്‍മുന്നില്‍ എത്ര കടന്നു പോയി

ഓര്‍ക്കുന്നുവോ സഖേ അഞ്ചു സംവത്സരം
നാടിന്‍ വിളക്കായ്‌ എരിഞ്ഞു നാം നിന്നതും
നാടിന്‍ വികസനം മന്ത്രമായ്‌ ചെല്ലി നാം
പോരാളിയായി പിണങ്ങി പിരിഞ്ഞതും
പിന്നെ നാം ഒന്നായി ചേര്‍ന്നു ചിരിച്ചതും
ഓര്‍ക്കുന്നുവോ സഖേ അഞ്ചു സംവത്സരം

 ഓര്‍ക്കുന്നുവോ സഖേ അഞ്ചു സംവത്സരം
പോരാടി നമ്മള്‍ കഴിഞ്ഞോരു നാളുകള്‍
പല കൊടിക്കീഴില്‍ നാം അണിനിരന്നപ്പോഴും
 കൊടി നിറം നോക്കി ജ്വലിച്ചു നിന്നപ്പോഴും
അറിയാതെ ഒരു കൊച്ചു നൊമ്പര പ്പൂവായി
വിങ്ങിയില്ലേ മനം ഇടറിയില്ലേ സ്വരം

ഇനിയെന്റെ നന്ദി
ഇനിയെന്റെ നന്ദിയീയെന്നെ ഞാനാക്കിയ
 എന്നില്‍ കരുത്തായി നിറവായി മാറിയ
എന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ക്ക്‌ വര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ നല്‍കിയ
 പതിതരെ നിങ്ങള്‍ക്കായെന്റെ നന്ദി

ഇനിയെന്റെ നന്ദി
ഇനിയെന്റെ നന്ദിയീയെന്നെ കുരിശ്ശേറ്റാന്‍
എന്നിലൊരു നോവായി വ്യഥയായി മാറിയ
കൊടി നിറം നോക്കിയെന്‍ സ്വപ്‌നമോഹങ്ങളെ
 ചിതയിലെറിഞ്ഞോരു സ്‌നേഹിതാ നന്ദി
ഇനിയെന്റെ നന്ദിയീയെന്നെ ഞാനാക്കിയ
 പതിതരെ നിങ്ങള്‍ക്കായെന്റെ നന്ദി

ചാത്തന്നൂര്‍
04-10-2010



ജാതകം

മകനേ............ ഇതച്ഛന്റെ ജാതകം
രാശിചക്രം പിഴച്ചോരു ജാതകം
നീചരാശികള്‍ തീര്‍ത്തോരു ജാതകം
ഞാന്‍ തിരുത്തിക്കുറിയ്‌ക്കുന്നീ ജാതകം
 മകനേ ഇതച്ഛന്റെ ജാതകം

മകനേ ശപിയ്‌ക്കരുത്‌
എന്നെ വെറുക്കരുത്‌
ഒരു കയര്‍ത്തുമ്പിലെന്‍ ജീവനൊടുങ്ങുമ്പോള്‍
ഹൃദയം തകര്‍ന്ന്‌ നിന്നമ്മ വിളിയ്‌ക്കുമ്പോള്‍
മകനേ ശപിയ്‌ക്കരുത്‌ പാപിയാമച്ഛനെ

അമ്മേ ക്ഷമിയ്‌ക്കുക പാപിയാണീമകന്‍
എന്നും നിനക്കൊരു നീറ്റലായ്‌ തീര്‍ന്നവന്‍
എല്ലാം പിഴച്ചു ഞാന്‍ തൊട്ടതിലൊക്കെയും
കരയിച്ചു ഞാനെന്നെ സ്‌നേഹിച്ച തോഴരെ
 അസുരവിത്തായ്‌ നിന്‍ വയറ്റില്‍ പതിച്ചന്നു
തൊട്ടേ തുടങ്ങിയതാണീ കൊടും യാത്ര
എന്തപരാധങ്ങള്‍ പരിഹാസവാക്കുകള്‍
എല്ലാം സഹിച്ചു ഇനി ഞാന്‍ മടങ്ങുന്നു.

 മല്‍പ്രാണപ്രയസി മാപ്പെനിയ്‌ക്കേകുക
കരയിച്ചതേയുള്ളു ലഹരിതന്‍ഌരയില്‍ ഞാന്‍
 അഗ്നിസാക്ഷിയായ്‌ എന്‍ നരക വീഥിയില്‍
 വലതുകാല്‍ വച്ചു കയറി നീയെങ്കിലും
 നിന്‍ കണ്ണുനീരുപ്പ്‌ രുചിച്ചു ഞാനെന്നും
ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ മറക്കുകീയോര്‍മ്മകള്‍

മല്‍പ്രാണ സോദരാ എന്തു പറഞ്ഞിടും
കരയിച്ചതേയുള്ളു നിന്നെയും ഞാനഹോ
ദുരതന്‍ തമസ്സാല്‍ നിറഞ്ഞൊരീ വീഥിയില്‍
ദീപമായ്‌ കത്തിയുരുകി നീയെങ്കിലും
നിന്‍ പുണ്യജീവിതം കണ്ണീരില്‍ മൂടവേ
അതു നോക്കിയെന്നും ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ ഞാന്‍

 അമ്മേ ക്ഷമിയ്‌ക്കുക ഹൃദയം തപിയ്‌ക്കുന്നു
 നിന്നേയും കരയിച്ചതേയുള്ളു ഞാനെന്നും
ആറടി മണ്ണിലായ്‌ നീ ലയിച്ചീടുമ്പോള്‍
ഈറഌടുത്ത്‌ കൈ കൂപ്പി നില്‌ക്കേണ്ടവന്‍
നിന്‍ ചിതാ ഭസ്‌മം ശിരസ്സിലേറ്റേണ്ടവന്‍
നിനക്കായുദകക്രിയ നടത്തേണ്ടവന്‍
ബലിച്ചോര്‍ ഉരുള ഉരുട്ടിത്തരേണ്ടവന്‍
കൈ കൊട്ടി ഉണ്ണാന്‍ വിളിച്ചു നില്‌ക്കേണ്ടവന്‍
 ഒരുബലിയായിതാ നിന്‍മുന്നില്‍ നില്‌ക്കുന്നു.
 എന്‍ പാപ ജീവിതം ഈ ചിതയിലെരിയട്ടെ

മകനേ...............................
മകനേ ഇതച്ഛന്റെ ജാതകം
രാശിചക്രം പിഴച്ചോരു ജാതകം
നീചരാശികള്‍ തീര്‍ത്തോരു ജാതകം
ഞാന്‍ തിരുത്തിക്കുറിയ്‌ക്കുന്നീ ജാതകം

എന്‍ചിതക്കൂനയില്‍ കൊള്ളി നീ വയ്‌ക്കുമ്പോള്‍
നിന്‍കൈ വിറയ്‌ക്കരുത്‌ പൊട്ടിക്കരയരുത്‌
അഗ്നി നാളങ്ങളെന്‍ ദേഹം വിഴുങ്ങുമ്പോള്‍
മകനേ കരയരുത്‌ ചുണ്ട്‌ വിതുമ്പരുത്‌
ഈറഌടുത്തെന്‍ ചിതാഗ്നി വലം വച്ച്‌
നീര്‍ക്കുടമുടയ്‌ക്കുമ്പോള്‍ എന്നെ മറക്കുക
മകനേ ക്ഷമിയ്‌ക്കുക ഇതച്ഛന്റെ ജാതകം
 എന്‍ പാപ ജീവിതം ഈ ചിതയിലെരിയട്ടെ

ആദിച്ചനല്ലൂര്‍
24-01-2008

All rights reserved. © 2008-2010, Silpa Team

2010 ഫെബ്രുവരി 27, ശനിയാഴ്‌ച

സുഹൃത്ത്

സുഹൃത്തേ............
ഏകാന്തപഥികനാമെന്‍വഴിത്താരയില്‍
വഴി തെറ്റി വന്നെന്നെ ഞെട്ടിച്ചതെന്തിന്‌
ക്ഷീരം പെരുക്കുമകിടിന്‍ചുവട്ടിലും
രുധിരം മണത്തു നടന്നതുമെന്തിന്‌
കദനഭാരമുരുക്കഴിച്ചീടുമ്പോള്‍
കഥകള്‍ ചൊല്ലി ചിരിപ്പിച്ചതെന്തിന്‌
വ്യസന ചിന്തകള്‍ നൃത്തം ചവിട്ടുമ്പോള്‍
താളമിട്ടെന്നെ കരയിച്ചതെന്തിന്‌
കവിതയെന്നെ പുണരാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍
സര്‍പ്പമായ്‌ പത്തി വിടര്‍ത്തിയതെന്തിന്‌ 
എന്നില്‍ വിടരും സുഗന്ധസൂനങ്ങളെ
മൊഴിയമ്പു കൊണ്ട്‌ കശക്കിയതെന്തിന്‌

സുഹൃത്തേ............
അറിക ഞാനിന്നൊരപഥ സഞ്ചാരി
 അരികിലുള്ളതോ ചപല മോഹങ്ങള്‍
തപ്‌തജീവിതം കവിതയാക്കിയോന്‍
മുറിവിലെരിവായി നീറി നിന്നവന്‍
സ്‌നേഹ ഹംസം പിടഞ്ഞുവീണപ്പോഴും
ദേവദത്തന്‍ ചിരിച്ചു നിന്നപ്പോഴും
നോക്കിനില്‍ക്കുവാന്‍ മാത്രം കഴിഞ്ഞവന്‍
 വാക്കുമാത്രമിന്നായുധമായവന്‍

സുഹൃത്തേ............
ഞാന്‍ ജയിയ്‌ക്കുമ്പോള്‍ ചിരിയ്‌ക്കാഞ്ഞതെന്ത്‌
ഇടറി വീഴുമ്പോള്‍ ചിരിയ്‌ക്കുന്നതെന്ത്‌
കദനമെന്‍ കരളിലായ്‌ കണ്ണീരൊഴുക്കുമ്പോള്‍
മൗനമായെന്മുന്നില്‍ നിറയുന്നതെന്ത്‌
എന്‍ഭാവചിന്തകള്‍ ശില്‌പമായ്‌ മാറുമ്പോള്‍
എന്നുയിര്‌ നല്‍കി ഞാഌണ്മയായ്‌ നിറയുമ്പോള്‍
എന്നില്‍ കരുത്തായി നിറയാത്തതെന്ത്‌
ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി നിറയുന്നതെന്ത്‌

സുഹൃത്തേ............
അറിക നീ അറിയാതെ എന്മുന്നില്‍ വന്നവന്‍
എന്‍ വഴിത്താരയില്‍ വഴിതെറ്റി വന്നവന്‍
എങ്കിലും............
ചിരിയായി നിറയുമെന്നാശിച്ചു പോയിവന്‍
എന്നില്‍ കരുത്തായി മാറുമെന്നോര്‍ത്തിവന്‍
മൗനിയായ്‌ മാറിനീയൂറിച്ചിരിയ്‌ക്കവേ ഇപ്പൊഴും
നീയെന്‍ സുഹൃത്താണ്‌ സത്യം

ആദിച്ചനല്ലൂര്‍
17-03-2009

2010 ഫെബ്രുവരി 18, വ്യാഴാഴ്‌ച

ഇനി നീ ഉറങ്ങുക

ഇനി നീയുറങ്ങുകെന്നമ്മേ ശാന്തമായ്‌
എന്‍ മടിത്തട്ടില്‍ ഇനി നീ മയങ്ങുക
ഏറെ കരഞ്ഞു തളര്‍ന്നതല്ലേ
ഏറെ നീയോടിക്കുഴഞ്ഞതല്ലേ
എരിയുകയാണ്‌ മനസ്സകമെങ്കിലും
പാടാം നിനക്കായ്‌ ഞാന്‍ താരാട്ടുപാട്ടുകള്‍
അതുകേട്ടുറങ്ങുകെന്നമ്മേ ശാന്തമായ്‌
എന്‍ മടിത്തട്ടില്‍ ഇനി നീ മയങ്ങുക
പത്തുമാസം ചുമന്നമ്മേ നടന്നു നീ
വേദന തിന്നു ജനിപ്പിച്ചു പിന്നെ നീ
ആ നിജപുത്രര്‍ നിന്‍ കണ്ണുനീരൂറ്റി
കുടിച്ചു മദിച്ചു ചിരിച്ചു നിന്നപ്പോഴും
കാലിതൊഴുത്തിലെ മാലിന്യജന്മമായ്‌
നിന്നെയുപേക്ഷിച്ചു പോകുന്ന നേരവും
എന്‍ മക്കളാശു നടക്കുന്ന നേരവും
തന്മതികെട്ടുറങ്ങീടുന്ന നേരവും
സമ്മോദമാര്‍ന്നു രക്ഷിക്കെന്ന്‌ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച്‌
കണ്ണീര്‍ ചുരന്നതും കൈ കൂപ്പി നിന്നതും
ഓര്‍ക്കുന്നു ഞാനമ്മേ കരയാതുറങ്ങുക
അമ്മേ നിന്നുറ്റവന്‍ വിങ്ങിക്കരയുന്നു
പാതിയില്‍ വിട്ടുപോയ്‌ സങ്കടക്കടലായി
ഒഴുകുമീകണ്ണീര്‍ തുടയ്‌ക്കുവാനുരുകുമീ-
ഹൃദയത്തിലിത്തിരി തണ്ണീര്‍ പകരുവാന്‍
ഈ മുടിയിഴകളില്‍ വിരലൊന്നു പായിക്കാന്‍
ഞാനെത്തിയമ്മേ കരയാതുറങ്ങുക
മക്കളേ ...ശാപജന്മങ്ങളേ ഓര്‍ക്കുക
നിങ്ങള്‍ തന്നുണ്മയാണീയമ്മയീശ്വരന്‍
നട്ടുച്ച നേരത്ത്‌ തണലായി നിന്നവള്‍
വാനില്‍ പറക്കുവാന്‍ ചിറകായി വന്നവള്‍
ഓരോ ചുവടിലും കൂടെ നടന്നവള്‍
ഓരോ മുറിവിലും കുളിരായിമാറിയോള്‍
ഉണ്ണാതെ നിങ്ങളെ ഊട്ടിചിരിച്ചവള്‍
നിങ്ങളുറങ്ങുമ്പോള്‍ കാവലായ്‌ നിന്നവള്‍
നിങ്ങളില്‍ ശക്തിയായ്‌ നിറവായി മാറിയോള്‍
നിങ്ങളാം പാപജന്മങ്ങളെ പോറ്റിയോള്‍
മക്കളേ ...ശാപജന്മങ്ങളേ ഓര്‍ക്കുക
നന്മയാണുണ്മയാണീയമ്മയീശ്വരന്‍
അകലെനിന്നണയുന്നു തവ പുത്രശാപങ്ങള്‍
കഴുകനായ്‌ പക്ഷം വിരിച്ചു വരുന്നവര്‍
നിന്‍മുലയുണ്ടുള്ളുറച്ചൊരാ ചുണ്ടിലായ്‌
നിന്‍ ഹൃദയരക്ത കണങ്ങള്‍ തെറിയ്‌ക്കുന്നു
അമ്മേ വരം തരിക ......
അമ്മേ വരം തരിക ഊറട്ടെ നിന്‍ മുലയില്‍
എന്‍ ജീവരക്തം നിന്നുയിരിന്റെ ശക്തി
അത്‌ പാനം ചെയ്‌തു ഞാനുയരട്ടെയമ്മേ
ഇല്ല കൊടുക്കില്ലവര്‍ക്കിനി നിന്നെ ഞാന്‍
ഹേ കഴുകാ .......
ഹേ കഴുകാ നില്‍ക്കുക ശക്തന്‍ ഞാനലറുന്നു
അമ്മ തന്‍ ഉയിരിന്റെ ശക്തിിയിലുറയുന്നു
നിന്‍ പക്ഷം ചലിക്കുന്നൊരുഗ്രമാമൊച്ചയില്‍
എന്നമ്മ ഞെട്ടുന്നു പോകാനൊരുങ്ങുക
ശാന്തമായ്‌ എന്‍മടിത്തട്ടില്‍ മയങ്ങുമെന്‍
അമ്മയെ ഇനി നീയുണര്‍ത്തിയെന്നാല്‍
ഈ മുലഞെട്ടു കടിച്ചു പറിച്ചുഞാന്‍
നിന്‍ മുഖത്തഗ്നിയായ്‌ ഊതിയൊടുക്കും.
മക്കളില്ലെങ്കില്‍ ഹാ ഇല്ലെന്നതേയുള്ളൂ
ശാപജന്മങ്ങള്‍ പിറക്കാതിരിയ്‌ക്കട്ടെ...

ചാത്തന്നൂര്‍
18---02-1989


2009 മാർച്ച് 15, ഞായറാഴ്‌ച

യാത്രാമൊഴി

അമ്മേ കരയായ്‌ക
ഈറനണിഞ്ഞൊരീ കണ്‍മുനത്തുമ്പു കൊണ്ടെന്നുടെ
 വ്രണിതമാം ഹൃദയത്തെ വീണ്ടും മുറിക്കായ്‌ക
ശുഷ്‌കിച്ചൊരീ കൊച്ചു കൈകള്‍ കൊണ്ടെന്നുടെ
മാര്‍ഗ്ഗം തടയായ്‌ക, കെട്ടിമുറുക്കായ്‌ക

അമ്മേ കരയായ്‌ക
 മുറിവേറ്റു നീറിപ്പിടയുന്നൊരെന്‍ ഹൃത്തിലിത്തിരി
തണ്ണീര്‍ പകര്‍ന്നു നീയേകുക
അമ്മേയെന്‍ മൂര്‍ദ്ധാവില്‍ മുഖമൊന്നമര്‍ത്തുക
 ഒരു കൊച്ചു തെന്നലായെന്നില്‍ പടരുക
പോകുമ്പോഴമ്മേ എടുക്കുന്നിതു മാത്രം
എന്‍ തത്ത വാണൊരീ ശൂന്യഗൃഹം മാത്രം
ചിറകടിച്ചെങ്ങോ പറന്നു പോയാകിലും
ഇതു മാത്രമെങ്കിലും കൂട്ടായിരിക്കട്ടെ

അഴികള്‍ തകര്‍ന്നൊരീ കൂടിന്റെ വാതില്‍ ഞാന്‍
 ഭദ്രമായിന്നിനി ചേര്‍ത്തടച്ചീടട്ടെ
അതിലായെരിയട്ടെ എന്റെ ദുഃഖങ്ങളും
 മിഥ്യയായ്‌ തീര്‍ന്നൊരെന്‍ വ്രണിത സ്വപന്‌ങ്ങളും
എന്‍ തത്ത തന്‍ കൂര്‍ത്ത ചുണ്ടാല്‍ തകര്‍ന്നൊരീ
കൂടിനഴികളില്‍ ചോര കിനിയുന്നു
ചോര രുചിച്ചോരു ചെഞ്ചുണ്ടുമായവള്‍
കണ്‍കളില്‍ തീയുമായെങ്ങോ പറന്നുപോയ്‌

 സ്‌നേഹമന്ത്രാക്ഷരം മൂളിയോരെന്നുടെ
ഒറ്റ ലോഹക്കമ്പി വീണ തകര്‍ന്നതും
തന്ത്രി തകര്‍ന്നൊരാ വീണ തന്‍ ഗദ്‌ഗദം
ഒരു കൊച്ചുകവിതയായ്‌ കാറ്റിലലിഞ്ഞതും
 ഒരു ശവകുടീരത്തിലാവീണ വച്ചു ഞാന്‍
 അന്ത്യയാത്രാമൊഴി ചൊല്ലിക്കരഞ്ഞതും
ഒന്നുമറിഞ്ഞില്ലറിയാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ല
അമ്മേ കരയുവാന്‍ കണ്ണീരുമില്ലിനി

 അമ്മേ നിന്‍ മാറിലായൊട്ടിക്കിടന്നു ഞാന്‍
ഒരു വട്ടം കൂടൊന്നു പൊട്ടിക്കരയട്ടെ
നിന്റെയീഉച്ഛ്വാസ വായുതന്‍ ചൂടിനാല്‍
എന്റെ ദുഃഖങ്ങള്‍ ഉരുകിയൊലിക്കട്ടെ
അമ്മേ കരയായ്‌ക എന്നെ തടയായ്‌ക
ശുഷ്‌കിച്ചൊരി കൊച്ചു കൈകള്‍ കൊണ്ടെന്നുടെ
മാര്‍ഗ്ഗം തടയായ്‌ക എന്നെ മുറുക്കായ്‌ക
എന്റെ മൂര്‍ദ്ധാവിലായൊരു കൊച്ചു ചുംബനം
 തന്നു നീയെന്നെ പറഞ്ഞയച്ചീടുക
അമ്മേ കരയായ്‌ക പോകട്ടെ ഞാനിനി.

ചാത്തന്നൂര്‍
16---08-1988